دیگر شروع نمی کنم که اینگونه به پایان برسم!
می مانم در پای هجوم اشک های شبانه ام که شاید آرامم کنند!
خواب هایم را فروخته ام در بازار سیاه شب،تا آرامش بگیرم!
اما فقط کایوس بیداری نصیبم شده!
عکس هایمان هنوز در کنار هم هستند و لبخند می زنند!با قیچی آنها را...
اما حس لبخند آن را چه کنم؟!
این بار قیچی چاره نیست...
دیشب خاطرات وعکس هایمان سوختند
یک پاییز بی تو گذشت
هر شبم یلدایی بود
آخرین شبش پیشکش
هوا خیلی سرد شده است. از پنجره بیرون را نگاه می کنی. برف روی سیم های تلفن را پوشانده. با دست اشاره می کنی به من که گاز بخاری را زیاد کنم. صدای موسیقی شوپن می آید. شبیه مارش نظامی است. می آیی می نشینی کنار من روی کاناپه. دست می گذاری روی پیشانی ام. تب ندارم اما یکهو گر گرفته ام. دی شب پای شمع بود که یادت افتادم. قلم در دستم یخ زده بود. اشکی از شمع چکه کرد وروی دستم افتاد. دستم سوخت. هنوز پا به پای باور و تردیدم. نمی دانم این احساس تنها یک احساس ساده است یا ریشه هایش در اعماق به حقیقت می رسد. آیا همه چیز از همان برف های سفید نوستالژیک شروع شد ؟
حتماً آن روز را به خوبی به یاد داری. آن روز سفید خوب را. انگار طلسمی شاید چیزی شبیه یک جادو پای مرا و تو را روی یخ های جلوی دانشکده لغزاند و روی زمین ولویمان کرد. خشم توی چهره ات موج می زد. اما من می خندیدم. کتاب هایت روی زمین پخش شده بودند. نگاهی به سر و وضع من انداختی و کم کم جای خشم را، لبخند محوی گرفت. تا آن لحظه فکر می کردم لحظه ی بزرگ یک انسان، بزرگ ترین لحظه ی زندگی چگونه رخ می دهد؟ آیا جایی میان آسمان و زمین است؟ تمام ذهن و فکر و احساس آدم را یک خیال مرموز و شیرین پر می کند؟ یا کل جهان می ایستد، زمان متوقف می گردد تا شاهدی باشد بر رخ داد یک لحظه ی ناب. غافل از اینکه ماورای تمامی این ها می تواند آن لحظه ی ناب و فراموش ناشدنی جایی میان برف های سفید باشد و احساسی پاک چیزی شبیه درد ملایمی در کمر و پاهای آدم.
از نگاهی درون چشم هایم به کنه ی ذهنم نفوذ می کنی. می گویی: - داری به چیز بزرگی فکر می کنی؟ لبخندی بی هوا می پرد روی لب هایت. می گویم: - گاهی آدم ارزش لحظه هایی را مدت ها پس از آن لحظه احساس می کند.
تکه کاغذی بر می داری. رویش می نویسی: God is nowhere!
جلوی من می گیری. با تعجب نگاهت می کنم. می گویی: - گاهی تأمل و تعمق شکل برخی پدیده ها را عوض می کند. گاهی چیزهای کوچکی که در اطراف ماست عمق و ژرفای بسیار بزرگی دارد. فقط کافی است هر چیز را درست در جایش نگاه کرد.
دوباره روی کاغذ سفید می نویسی: God is now here !
می گویم: - اصلاً دقت نکرده بودم. چقدر معنایش عوض شد!
لبخند می زنی.
لبخند می زنی درست انگار که خواسته باشی بگویی " ممکن است این کتاب های مرا از روی زمین جمع کنید! همه شان خیس و پاره شده اند! . "
دیگرتو را آرزو نخواهم کرد،هیچ وقت!
تو را آن لحظه ای می خواهم که
خودت بیایی با دل خودت...نه با آرزوی من...!
یک روز فکر می کردم اگر او را با غریبه ای ببینم شهر را به آتش می کشم
اما امروز برای دیدنش حاضر نیستم حتی کبریتی روشن کنم
سيگار روشنت را در جنگل خشك و آشفته روح من انداختي ...
بعد پرسيدي : مزاحمت كه نشدم ؟
“خنديدم" …
نه اصلاً...
ما نه آنیم که در بازی تکراری این چرخ و فلک
هرکه از دیده ی مان رفت ز خاطر ببریم
و من هنوز عاشقم ، آنقدر که می توانم هر شب
بدون آنکه خوابم بگیرد ، از اول تا آخر بی وفایی هایت را
بشمارم و دست آخر همه را فراموش کنم !
در سیاهی لحظات تنهایی ام
نزدیک می شوی به من
فرسنگها در من فرو میروی
در من خانه می کنی
در من حضورمی یابی
لحظه به لحظه هرجا و هر کجا
در لا به لای انگشتان دستم جاری می شوی
سطر به سطر خاطراتم را می نگاری
روی لبهایم می نشینی
خنده می شوی، حرف می شوی
دلم که می گیرد از چشمهایم می باری
کیستی ؟ کیستی تو؟
کیستی تو که این همه
در من بی تابی
سزاوار حرفهای عاشقانه ای
کیستی تو که دیدنت زندگی
رفتنت مرگ است
در من بمان
از هنوز تا همیشه ...
زمان می گذرد
ازمن برایت چیزی باقی نمانده
سهم تو هم از من چیزی نیست جز
یک آه
یک افسوس
و یادش بخیر ....
اما نه !
لختی سکوت هم هست
که خود گویای همه چیز است
حرف هایی که باید همیشه ناگفته بمانند
و دردهایی که هرگز مرحم نمی یابند
و زخمی که همیشه باز می می ماند
و مردی با کوله باری از تاوان
از خاطراتی کوتاه اما خوش
و درد هایی به وسعت همه ی عمرش
اکنون زمان مرا در خود گم کرده
و تو و خاطراتت را درمن
عذاب می کشم
آب می شوم
تاب نمی آورم
اعتراف می کنم
میخواهم
باشم
اما ....
هرگز نمی شود
- درست مثل همیشه -
تقدیر با من نمی سازد
زمان منتظرم نمی شود
و من در راهی بی پایان قدم می گذارم
تو نیستی
و من با آنچه که دارم می سازم
می سوزم
اما تورا نمی رنجانم
تو نباید با من هم قدم شوی
وگرنه خواهی سوخت.
- درست مثل من –
رهایت می کنم
نمی روی ، می مانی ، ثابت
می رنجانمت
با کلامی زهرآلود
با دشنه ی دروغ
و تو ناچار می شوی به رفتن
و دچار می شوم و باز رفتن
در حالی که خوب می دانی
دچار چیست ؟
و به قول شاعر که می گفت
- چه سخت است ماهی کوچک
دچار دریای بزرگ باشد .-
و باز تنها شدم در میان جمع
- مثل روزهای قبل از تو –
و اکنون
من ، تنها در آستانه ی زمان
تو
سرگرم با روزهایی که بی هیچ بهانه ای
تنهایت می گذارند
آمدم تا نمانم
اما بازهم لحظه ای هرچند کوتاه
زمان را دور بزنم
اما
- ای کاش میتوانستم
همۀ حرفهای تلخت را فراموش کنم
ای کاش میتوانستم –
و من فهمیدم که در تو مرده ام
- برای همیشه –
زمان می گذرد
ازتو برایم چیزی باقی نمانده
سهم من هم از تو چیزی نیست جز
یک آه
یک افسوس
و یادش بخیر ....
خدانگهدار
سهم تو دلتنگی نیست
سهم تو شاید تنگ جای دلی است
که در چشمه سار روشن آن
کلبه ای کوچک
با پنجره ای به وسعت آسمان
بسازی
سهم تو آهی نیست، اشکی نیست
که آسمان دوستی را
دل دوستان را
مکدر کند.
تو روشنای آفتابی
تو سحرگاه آغازی
و دستان تو رویش را
سبزی را
نیزاراهای شیرینی و قلم را
با این ابرهای بارانی
و چشمهایی که هر لجظه سر باریدن دارند
رویانده است
مرا به بازی نگیر
ای باد غارتگر پاییز
که عاشق نخواهم شد !
حالا هی بوی پیراهن بیاور و
مرا به هوای باران
بیقرار پنجره کن ...
سال هاست که رهگذری
به کوچه ی بن بست ما نیامده است ...
و در حوالی ما
تمام ماهیان قرمز ،
درون تنگ های شکسته یشان
جان داده اند ...
سال هاست که سنجاقکی
به تماشای گیسوان من نمی آید ...
و پروانه ای به روی گل های پیرهنم
نمی نشیند ...
مرا چه به فال حافظ
که یوسفم را
سال هاست گرگ خورده است !
و در قحطی عشق
چنان به سنگ ها دلبسته ام
که حتی میان فال ها هم
کلبه ی احزان من
گلستان نمی شود ...
خود را به شیشه نزن ...
که این پنجره ی خاک خورده را
به زنجیر بسته اند ...
و آن دخترکی
که عاشقت شده بود ...
پای همین روزنه های بسته
وقتی که هیچ کبوتری
با نامه ای از تو نیامد ...
جان داد !
حالا ای باد غارتگر پاییز
هی بوی پیراهن بیاور و
مرا به هوای باران
بیقرار پنجره کن ...
من آن نیم که حلال از حرام نشناسم
شراب باتو حلال است وآب بی تو حرام
دختری که در او حس برتری باشد ...
و قول می دهم این شعر آخری باشد
که رو به وسعت تنهایی ام دری باشد
من از بلندترین کوه غرب آمده ام
و دختری که در او حس برتری باشد ...
نمی تواند از آن بانوان محترمی
که اسم کوچکشان را نمی بری باشد
چگونه موقع رقصیدن تو کل نکشد ؟!
زنی که تشنه این شور بندری باشد
پس از وزیدن تو گیسوان سرکش من
چگونه گوش به فرمان روسری باشد ؟!
تو شاهزاده من ! تا کجا نظر داری
به هر ترنج که آبستن پری باشد
حسود نیستم اما تحملش سخت است
که دست های تو در دست دیگری باشد
نترس! دارم از این خانه می روم آقا !
و قول می دهم این شعر آخری باشد ...
